A Real RoadStory – Αν(ν)α… σκίρτημα: Έλα στο ρυθμό μαζί τους!

Το άρθρο αυτό είναι ένα μέρος από μία σειρά άρθρων εν είδει ημερολογίου με σκοπό να πληροφορήσει τους αναγνώστες για κρυφές γωνιές της Θεσσαλονίκης (δράσεις- αποδράσεις-διαδράσεις) ή για τα γεγονότα που βιώνουμε καθημερινά και πολλές φορές περνούν απαρατήρητα.

ΚΩΔ: 013

1385421_4980267083047_535376025_n

Περπατάς και η μελωδία τους σε συντροφεύει. Ακολουθεί τις σκέψεις σου, αναγεννά τα όνειρά σου, δίνει σπίθα στα «θέλω» σου. Απροσδιόριστες οι προεκτάσεις της μουσικής. Ειδικά της μουσικής που ακούς αναπάντεχα σε ένα δρόμο ή μια πλατεία.  Κάπως έτσι γίνεται και στη Θεσσαλονίκη. Το κέντρο γεμίζει ένα σωρό μελωδίες.

Έχετε ακούσει το τραγούδι «The winner takes it all» ή το κλασσικό «The second waltz» από κλαρίνο; Ο Λούλιο αυτοδίδακτος μουσικός από τη Βουλγαρία κάθεται συνήθως σε κάποιο μέρος στην Τσιμισκή και γεμίζει με μουσική το δρόμο. Είναι  3 χρόνια στην πόλη μας.  Γύρισε όλη την Ελλάδα και όλη τη Βουλγαρία, αλλά άλλη δουλειά δε βρήκε. Με τη γυναίκα του και τη 2 μηνών κορούλα του προσπαθεί να τα βγάλει πέρα κάθε μήνα.

λουλιος

Η βόλτα συνεχίζεται στον ίδιο δρόμο και λίγο πιο κάτω συναντώ μια μπάντα από νεαρά παιδιά. Συστηνόμαστε. Ο ένας από τους 3 λείπει, αλλά οι δυο τους, ο Μπάμπης κι ο Ευθύμης, καταφέρνουν με τα ντραμς και την κιθάρα τους να κάνουν τους περαστικούς να κουνήσουν ρυθμικά το κεφάλι, να σταματήσουν για δευτερόλεπτα και να ρίξουν το κατιτίς τους στη θήκη της κιθάρας που είναι ανοιχτή στα πόδια τους.

μπαντα

Στρίβω προς την Αγίας Σοφίας. Πεζοδρομημένη πια έχω την αίσθηση ότι είναι ένα ιδανικό μέρος για να «στήσει» κάποιος τη μουσική σκηνή του. Δεν πέφτω και πολύ έξω. Εκεί στη συμβολή με την Ερμού συναντώ τον κύριο Λάζαρο με τη λατέρνα του με κυρίαρχη στο κέντρο της την τόσο κλασσική πια  φωτογραφία των πρωταγωνιστών από την ταινία «Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο». Μου συστήνεται ως ο φίλος του Χριστού, ο Λάζαρος. Παίζει από το ‘60 στα Λαδάδικα, στα Λουλουδάδικα, στην Τσιμισκή  και στην Αγίας Σοφίας. Τετραπέρατος! Για να μοιραστεί τα λίγα λόγια έπρεπε να ασημώσουμε πρώτα.

λαζαρος

Η βόλτα με τη μουσική δεν έχει τέλος στην πόλη μας.  Ίσως την επόμενη φορά που θα ακούσουμε μια μελωδία την ώρα που κάνουμε τα ψώνια μας ή όταν πάμε στη δουλειά μας να μην προσπεράσουμε τυχαία την πηγή της μουσικής.

Άννα Σταματοπούλου

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.