A real RoadStory – Οικο…νεανική κρίση

Βαρέθηκα να ακούω την κρίση παντού! Ο αντίκτυπός της στη γενιά μου λοιπόν…

Ο πατέρας μου με αποδοκιμάζει για την «ατυχή» επιλογή της σχολής που φοιτώ, καθώς ισχυρίζεται ότι δεν θα βγάζω το ψωμί μου μελλοντικά στην Ελλάδα, ως φιλόλογος. Χαμογελάω σαρδόνια, θέλοντας να του δώσω εντύπωση σιγουριάς για τον εαυτό μου και να τον αμφισβητήσω. «Θα επιβιώσουμε, σαν τις κατσαρίδες! Και δουλειά θα βρω και ευχαριστημένος θα είμαι!», του αντιγυρίζω πάντα και κουνάει δύσπιστα το κεφάλι, λέγοντάς μου να επιδιώκω τη «ζωή», όχι απλά την «επιβίωση».

ελπιδα

Κάνοντας μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας με το λεωφορείο, διαπιστώνει κανείς πόσο έχει χάσει τη διάθεσή του ο Έλληνας. Οι βιαστικοί που υπήρχαν πάντα τρέχουν ακόμα, ίσως λιγότεροι από πρόπερσι, σπρώχνοντας απροκάλυπτα μέσα στο πλήθος. Άνθρωποι να κοιμούνται σε παγκάκια και μάρμαρα. Ηλικιωμένοι να φωνάζουν και να διαμαρτύρονται σε νεώτερους, καθώς δεν τους παραχωρούνε τη θέση τους ή ακόμη και για τον τρόπο της ένδυσής τους. Οι νέοι… «βρίσκονται στον κόσμο τους, πολύ χαλαροί», όπως περιέγραψαν, πρόσφατα, οι ειδήσεις των 20:00, αν δεν βιάζονται, φυσικά, να σερβίρουν στην καφετέρια που κατάφεραν πανηγυρικά να βρούνε δουλειά για 15 ευρώ το οχτάωρο. Οι υπόλοιποι προχωρούν με σκυθρωπό βλέμμα και αρκετοί είναι σε εγρήγορση, με την παραμικρή αφορμή, να σε προσβάλλουν ή να αρχίσουν να καυγαδίζουν, ως εκδήλωση του θυμού τους, άτεγκτοι όπως συνήθισαν πλέον να είναι.

Ο νέος, όσο ακόμα συντηρείται από τους γονείς του ζει στο δικό του «παράλληλο σύμπαν».  Η κλασική απάντηση είναι ότι το δικό μας σύμπαν μας βοηθά να ζούμε καλύτερα από τη δική σας «πραγματικότητα», όπως διαμορφώνεται από τις ειδήσεις για να σπείρει τον πανικό, τάζοντας αρμαγεδώνες. Ωστόσο, όταν έρθει η ώρα να βγει στη βιοπάλη, αντιμετωπίζει το απόλυτο αλαλούμ. Απόφοιτοι ΤΕΦΑΑ δουλεύουν ως πορτιέρηδες σε μαγαζιά, απόφοιτοι της Φιλοσοφικής και της Παντείου δουλεύουν σε αισθητικά κέντρα και καταστήματα και γενικά το απόλυτο χαος και ανισορροπία του καταμερισμού και υποτίμησης των πτυχίων. Είναι επόμενο, το «παράλληλο σύμπαν» που περιγράφουν, να είναι μια ασπίδα, για να μη χάνει ο νέος το κουράγιο του και να μην πτοείται.

Εξωτερικο…η νέα καραμέλα! Πόσο εύκολο ακούγεται και πόσο κουραστικό, παράλληλα, μιας και δεν έχεις μόνο να βρεις μια κάποια δουλειά να εκπονήσεις εκεί, αλλά και να προσπαθήσεις να βρείς σπίτι, νέους φίλους,ίσως νέα σχέση καθώς και να συγχωνεύσεις άλλη μια νέα κουλτούρα, πάνω που κατάφερες να αφομοιώσεις την πρώτη.

ελπίδα

Ουσιαστικά, μια νέα ζωή. Και ποιος είναι έτοιμος να εγκαταλείψει την «παλιά» του ζωή τόσο εύκολα και υπό αυτές τις συνθήκες, τόσο επιτακτικά;(!) Κάποιοι θέλουν πολύ να το βιώσουν, εμπειρικά ή μόνιμα, άλλοι πάλι ούτε σαν σκέψη. Όπως είχε πει και ο Jean Cocteau, οι νέοι ξέρουν τι δεν θέλουν πριν να ξέρουν τι θέλουν. Πολλοί κατάφεραν και ορθοπόδησαν και πέρασαν και καλά στο εξωτερικό. Άλλοι επέστρεψαν ικανοποιημένοι, άλλοι όχι. Αυτοί που πραγματικά θέλουν να μείνουν στην πατρίδα τους, αγωνίζονται σκληρά και στην αρχή υποανταμοίβονται, αν αμοίβονται κιόλας.

Ανέκαθεν το μότο μου ήταν «όποιος θέλει πραγματικά, μπορεί». Κατα διαστήματα, σκέφτομαι ότι ίσως ο πατέρας μου να έχει δίκαιο, ίσως δεν μπορούν να τα καταφέρουν όλοι, στον τόπο τους τουλάχιστον, όση διάθεση και αν έχουν. Θυμώνω που γεννήθηκα σε μια τέτοια εποχή, στην Ελλάδα. Μετά πάλι κουνάω πεισματικά το κεφάλι και σκέφτομαι ότι θα τα καταφέρω. Δεν χρειάζονται πολλά, καθώς οὐκ ἐν τῷ πολλῷ τὸ εὖ… Θα φτιάξει πάλι η κατάσταση, θα ανέλθουμε σταδιακά. Θέλω και θέλουμε να πιστεύουμε, μιας και χωρίς την ελπίδα και τη φιλοδοξία δε θα μπορούσαμε να αγωνιστούμε, σφυρίζοντας αδιάφορα στον αρνητισμό των μεγαλύτερων. Ωστόσο, επειδή και το «θέλω πραγματικά» δεν είναι αρκετό, πλέον, ο βραχυπρόθεσμος συμβιβασμός και η προσπάθεια για κάτι καλύτερο συνίσταται.

«Οι νέοι δεν έχουν πάντα δίκαιο, αλλά η κοινωνία που τους αγνοεί και τους χτυπάει έχει πάντα άδικο». Και επειδή η κοινωνία νιώθω πως είναι βαθιά δηλητηριασμένη μόνο μια προσωπική ιδεολογία μπορεί να σώσει τον καθένα, μιας και η προσωπική ιδεολογία των περισσότερων σήμερα αποτελεί η μη ύπαρξη μιας (ιδεολογίας), που καταντά τους νέους έρμαια των διαθέσεων της κάθε εποχής και των κυβερνώντων προσώπων.

Η παθητικότητα από μόνη της αποτελεί ιδεολογία και μια από τις χειρότερες, αυτή που σε κρατάει στάσιμο. Όπως και στο ταγκό για να χορέψεις, πρέπει να μάθεις τα βήματα πρώτα. Και πως θα τα μάθεις αν δεν…κινηθείς;

Περικλής Καραχάλιας

 

 

Περικλής Καραχάλιας
peris.karach@gmail.com

 

Διαβάστε επίσης:

A real WorkSory – Μonkey Bussiness: Εταιρείες μαϊμού, ελληνιστί!

A real WorkStory – «Δεν μας κάνετε. Μου φαίνεστε πολύ ευγενικός για να πουλήσετε!»

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.