A real RoadStory – Χορεύοντας… Flex!

Γνωρίζουμε οι περισσότεροι, ότι ο χορός σε όλες του τις μορφές και τα είδη, αποτελεί τρόπο έκφρασης, άσκησης, ψυχολογικής ανάτασης, αποσυμφόρησης από τα καθημερινά προβλήματα και γενικότερα είτε επαγγελματικά είτε ερασιτεχνικά ασχολείται κάποιος, σίγουρα του προσφέρει πολλά!

flex 1

Εκτός από τα, μέχρι τώρα, γνωστά είδη χορού, έχει εμφανιστεί τα τελευταία χρόνια και αρχίζει να γίνεται όλο και πιο γνωστό και αγαπητό στον κόσμο, ο χορός με το όνομα «Flex»! Το είδος αυτό, που, αλλιώς αποκαλείται και Bone Breaking, είναι μία μορφή χορού του δρόμου, που ξεκίνησε από τη Νέα Υόρκη, και συγκεκριμένα στο Μπρούκλιν. Χαρακτηριστικά του είναι τα ακροβατικά στοιχεία σε συνδυασμό με κυματικές κινήσεις κάτω από ένα σταθερό μουσικό ρυθμό. Η μουσική συνήθως είναι hip hop, αλλά η φιλοσοφία του «Flex» δεν αποτελεί παρακλάδι  του hip hop χορού ούτε της κουλτούρας του. Αντίθετα, εξελίχθηκε στη μορφή που είναι τώρα,  από ένα τζαμαϊκανό στυλ χορού, που λέγεται «bruk up» και χορεύεται υπό τη μουσική υπόκρουση της τζαμαϊκανής dancehall και reggae μουσικής. Το «Flex», έχει παρουσιαστεί σε Αμερικανικά σόου χορού, σε Διεθνή Φεστιβάλ, ενώ έχουν γραφεί άρθρα, από τη «Huffington Post» και «The New Yorker», για το ιδιαίτερό στυλ του.

Η ιδιαιτερότητα του χορού αυτού είναι ότι, ουσιαστικά, οι χορευτές του «Flex» λένε πραγματικές ιστορίες. Παρουσιάζουν δηλαδή με κινηματογραφικό τρόπο τη ζωή στο δρόμο, μέσω έντονων κινήσεων, άλλοτε σε γρήγορο ρυθμό άλλοτε σε αργό, μέσω παύσεων και πτώσεων, μέσω αλλαγών από ανάλαφρες και αέρινες κινήσεις σε απότομες και βίαιες. Μοιάζει δηλαδή, σα να μπορούν να επιταχύνουν ή να επιβραδύνουν το χρόνο μέσα από τις έντονες αυτές εναλλαγές. Για να το πετύχουν αυτό, χρησιμοποιούν όλα τα εκφραστικά μέσα, δηλαδή,  όχι μόνο τις ικανότητες του σώματός τους, αλλά και του προσώπου. Έτσι, κάθε ιστορία παίρνει μορφή, όχι μόνο λόγω της κινησιολογίας αλλά και των συναισθημάτων που εκφράζουν. Ο θυμός, ο φόβος, η οργή, αγάπη, η απογοήτευση, η χαρά,  γίνονται φανερά μέσα από τα πρόσωπα τους, που, σε συνδυασμό με τα σκηνικά και τα κοστούμια μεταφέρουν όποιον τους παρακολουθεί, στις στιγμές που περιγράφουν, σα να τις ζουν την ίδια ώρα. Πολλές φορές, οι άντρες χορεύουν με γυμνό το πάνω μέρος του σώματος ή συνήθως χρησιμοποιούν ένα καπέλο, ώστε να δίνουν μία ιδιαίτερη αίσθηση και χαρακτήρα στο χορό τους.

Η Deidre Schoo, γνωστή φωτογράφος, σκηνοθέτης και παραγωγός, η οποία φωτογραφίζει συχνά για τη «New York Times», ανακάλυψε το «Flex», το 2008. Γοητευμένη από τις παρουσιάσεις των χορευτών και το αίσθημα της «αδελφοσύνης και της δημιουργικότητας» που εξέφραζαν μέσα από το χορό τους, άρχισε να ακολουθεί με το φακό της συστηματικά, κάποιους από αυτούς. Το 2013 δημιούργησε ένα ντοκιμαντέρ με τον τίτλο «Flex is Kings». Περιγράφεται η ζωή χορευτών του Flex, κατά τη διάρκεια της διετούς προετοιμασίας τους για έναν διαγωνισμό χορού, με το όνομα BattleFest, και διαδραματίζεται σε μία φτωχή και γεμάτη εγκληματικότητα γειτονιά του Μπρούκλιν, όπου η τέχνη πολεμάται και περιορίζεται, αλλά καταφέρνει να βρει διέξοδο. Ο μικρός αυτός διαγωνισμός είχε οργανωθεί από μία χορεύτρια του Flex, την Kareem Baptiste, η οποία αποφάσισε να μεταφέρει το χορό, από τους δρόμους και τα πάρκα, σε εσωτερικούς χώρους. Το πρώτο λοιπόν BattleFest, πραγματοποιήθηκε σε μία αποθήκη, με περίπου 50 διαγωνιζόμενους. Η συμμετοχή ήταν μικρή, αλλά τελικά η δυναμική του χορού και ο τρόπος που παρουσιάζεται, έμελλε να κερδίσει το θαυμασμό εκατομμυρίων ανθρώπων.

flex 2

Πλέον, έχει αποκτήσει φανατικούς οπαδούς σε όλο τον κόσμο, κυρίως χάρη στο Youtube, στην επαγγελματική αφή που έδωσε η χορεύτρια και διοργανώτρια του πρώτου BattleFest αλλά και στο δυναμισμό και το ταλέντο όλων των χορευτών, οι οποίοι συμμετέχουν σε περιοδείες με μεγάλα διεθνή ονόματα, όπως η Μadonna.

«To Flex είναι θέμα ύφους και πνεύματος», έγραψε πρόσφατα η Deidre Schoo, στην εισαγωγή ενός βιβλίου φωτογραφιών της, προσθέτοντας «Το να βλέπεις και να νιώθεις την ενέργεια μίας παράστασης Flex ή μίας μονομαχίας, σημαίνει να μπορείς να βιώσεις το λυρισμό, τη βία, την ευαισθησία, τη χαρά, την ευφυΐα, την προοπτική και την ειλικρινή τέχνη».

Τελικά αυτή δεν είναι και η ουσία της τέχνης σε όλες της τις μορφές; Να μπορείς να ταξιδεύεις, να αισθάνεσαι, να οξύνεις τις αισθήσεις και τη σκέψη σου, να ονειρεύεσαι; Και όταν αυτό που βλέπεις, παρατηρείς και νιώθεις είναι από την πλευρά του ειλικρινές και καθαρό, δικαιωματικά φτάνει ψηλά.

Χρύσα Σίδερη

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.