A Real RoadStory – Bilal

«Ο Τζον Λένον όταν ήταν μικρός είπε στην μαμά του:
Μαμά τι είναι ευτυχία;
-Ευτυχία παιδί μου είναι το κλειδί μιας επιτυχημένης ζωής.

IMG_0016

Στο σχολείο την επόμενη ημέρα τον ρώτησε ο δάσκαλος:
-Τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις;
-Εγώ κύριε όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω ευτυχισμένος.
-Δεν κατάλαβες παιδί μου την ερώτηση.
-Όχι κύριε εσείς δεν την καταλάβατε!»

…Αφηγείται η κυρία Μαρία στο πάρκο μια από τις πολλές ιστορίες της, έχοντας δίπλα της το μικρό μπουλντόκ, την Στέλλα.

Το πάρκο της Αριστοτέλους αποτελεί έναν τόπο συνάντησης πολλών διαφορετικών ανθρώπων, ο καθένας από τους οποίους κουβαλάει τη δική του ιστορία. Άνθρωποι σπάνιοι, διαφορετικοί μεταξύ τους, εναλλακτικοί ή και μοναχικοί, πολλές φορές μαζεύονται εκεί.

Εκεί, λοιπόν, γνώρισα τον Bilal. Ο Bilal είναι από τη Συρία και βρίσκεται νόμιμα στην χώρα μας εδώ και έναν χρόνο. Πρώτα πήγε στην Αθήνα, έπειτα εδώ. Ένα βράδυ γνωρίστηκε με τον Κωστή, την κυρία Μαρία και την μαμά μου. Εκείνο το βράδυ κατά τύχη πέρασα κι εγώ από εκεί. Πιάσαμε την κουβέντα, προσπαθώντας με δυσκολία να καταλάβουμε τα σπαστά ελληνικά του. Τα δύο προηγούμενα βράδια τριγυρνούσε χωρίς να έχει κάποιο μέρος να κοιμηθεί. Έφυγε από την Συρία για να ξεφύγει από την βία και τον πόλεμο, γιατί θέλει ειρήνη στη ζωή του. Συνήθιζε να είναι έμπορος φρούτων και λαχανικών. Η οικογένειά του, δηλαδή ο πατέρας του και η μητριά του, καθώς η μητέρα του πέθανε νέα, αλλά και τα δεκαπέντε του αδέλφια κατέφυγαν στο Λίβανο. Ο Bilal μας είπε πως ο Λίβανος είναι πολύ όμορφο μέρος. Ωστόσο, αν γυρίσουν πίσω «caput» όπως λέει, γιατί θεωρούνται λιποτάκτες. Ο ίδιος θα επιθυμούσε να φύγει για τη Σουηδία ή οποιαδήποτε άλλη ήρεμη και εξευρωπαϊσμένη χώρα.

IMG_0035

Κάπως έτσι, ξεκίνησε η περιπέτεια της ανεύρεσης προσωρινής σε πρώτη φάση στέγασης του Bilal. Πήγαμε πρώτα σε ένα κέντρο κατοικίας Αράβων κυρίως, το οποίο ήταν γεμάτο από κόσμο. Ακόμη, αντικρίσαμε τον ακραίο πουριτανισμό τους, καθώς απαγόρευσαν την διαμονή του φίλου μας, κυρίως εξαιτίας της έλλειψης οικογένειας αλλά και άλλων φυλετικών διαφορών. Ο σπάνιος και γενναιόδωρος Κωστής, λοιπόν, παρά τις δικαιολογημένες προκαταλήψεις του, που πάντα τόνιζε με χιούμορ («άμα δεν απαντάω στο τηλέφωνο caput») φιλοξένησε τον Bilal για δύο βράδια. Παράλληλα, ο Κωστής απευθύνθηκε σε ένα άλλο ελληνικό κέντρο, στο οποίο οι υπεύθυνοι ήταν αγενέστατοι, οπότε οι υπόλοιποι της παρέας βοηθούσαν όπως μπορούσαν.

Εν τω μεταξύ αρχίσαμε να γνωρίζουμε την αγαθή, ντροπαλή και γεμάτη ευγένεια ψυχή του Bilal. «Στην Αθήνα ήταν δύσκολα τα πράγματα, άγρια με την αστυνομία. Εδώ δεν έχω προβλήματα. Εσείς όλοι καλοί. Υπάρχει ρατσισμός αλλά ο καθένας σκέφτεται διαφορετικά.» Μου είπε ακόμα ότι όνειρό του από μικρός ήταν να γράφει όμορφα λόγια, τραγούδια, ποιήματα. Καπνίζει πολύ, χαμογελάει, στέκεται προστατευτικά απέναντι στα σκυλιά. Η κυρία Μαρία, στην οποία έχει ιδιαίτερη αδυναμία όπως και στη Στέλλα, του παραχώρησε ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι για να μείνει μέχρι να βρει κάτι καλύτερο. Η ανιδιοτέλεια κάποιων ανθρώπων είναι θαυμαστή. Ο Bilal έγινε πλέον μέρος της παρέας των ξεχωριστών ανθρώπων του πάρκου. Έχει συχνά χαραγμένη στο πρόσωπό του μια μελαγχολική έκφραση. Ψάχνει για δουλειά. Σε περίπτωση που κάποιος μπορεί να τον βοηθήσει επαγγελματικά το τηλέφωνο επικοινωνίας είναι 6977446224.

Ο Τζον Λένον στο imagine αναφέρει το όνειρό του για έναν κόσμο χωρίς σύνορα, γεμάτο αγάπη. Ίσως να είναι πολύ δύσκολο να πραγματοποιηθεί κάτι τέτοιο, αλλά τουλάχιστον ας είμαστε πιο επιεικείς στις κρίσεις μας με κάποιους ανθρώπους σκεπτόμενοι ότι από θέμα τύχης δεν είμαστε στη θέση τους και τέλος ότι συνήθως τα φαινόμενα απατούν.

«Είμαστε άνθρωποι», όπως λέει και ο Bilal.

 

Λυδία Καραζαρίφη     

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.