A real WorkStory – «Δεν μας κάνετε. Μου φαίνεστε πολύ ευγενικός για να πουλήσετε!»

Όλα ξεκίνησαν όταν έμεινε ευχαριστημένος ο πρώτος κύριος που μου πήρε συνέντευξη και ήθελε να προχωρήσω, όπως είπε. Έκανα δοκιμαστικό τετράωρο σε κεντρικό κατάστημα και άφησα και εκεί καλές εντυπώσεις στους υπεύθυνους. Όταν ρωτήθηκα αν είμαι έτοιμος να ξεκινήσω να εργάζομαι και απάντησα θετικά, με παρέπεμψαν στη δεύτερη συνέντευξη που διεξήχθη από μια άχρωμη, κακοδιάθετη και τελείως αδιάφορη κυρία. Μετά από μια ματιά στο βιογραφικό μου κατόπιν πεντάλεπτης συζήτησης ακούω το «μου φαίνεσαι πολύ ευγενικός για να πουλήσεις».

work

Με σόκαρε μιας και δεν είμαι άνθρωπος της υπερβολής στη συμπεριφορά μου και έχοντας εργαστεί σε παρόμοιο πόστο δεν αντιμετώπισα ποτέ πρόβλημα ή  παρόμοια κατηγορία(!). Εγώ, όπως και πολλοί άλλοι, σταμπάρω πολλές φορές μαγαζιά και δεν ξαναπηγαίνω όταν δεν μένω ευχαριστημένος από την εξυπηρέτηση των υπαλλήλων και την επιδεικτική, πολλές φορές, αγένειά τους. «Με το ουγκ (άγριος τρόπος) δεν έχω δει άνθρωπο να πουλάει. Το μάρκετινγκ στηρίζεται στην πειθώ και την ευγένεια προς τον πελάτη, τη στοιχειώδη συμπεριφορά προς έναν υποψήφιο αγοραστή», απαντάω  θέλοντας πολύ να προσθέσω και «ποια είσαι εσύ (μωρή) και τι αξίες και επίπεδο θες να προβάλλει η κοινωνία στην τελική;

Γιατί αυτό διδάσκει μια 50φεύγα σε κάποιο νέο που προσπαθεί να βρει δουλειά. Μόνο τα ρομποτάκια προσλαμβάνονται. Ίσως πάλι σε μια από αυτές τις τακτικές ρομποτάκι, απρόσωπο, άχαρο και αγέλαστο να οφείλεται το γεγονός ότι κλείνουν τα μαγαζιά, και πολλές αλυσίδες πλέον, σαν ντόμινο, το ένα μετά το άλλο. Αν δε δημιουργείται η αίσθηση εμπιστοσύνης και ασφάλειας στον καταναλωτή, πώς θα του πουλήσεις μωρέ, ειδικά όταν απαιτείται από τη φύση του προϊόντος να τα σκάσει και χοντρά ;

Η ευγένεια να φταίει ή είναι άλλη μια τακτική του ψάχνω δωρεάν χέρια για να καλύψουν τις ανάγκες των καταστημάτων μας μιας και στα κεντρικά γραφεία της εταιρείας που είναι εκτός Αττικής υπάρχει εδώ και μήνες βανάκι που παραλαμβάνει από και προς τον προαστιακό και το κατάστημα για συνεντεύξεις πολλούς νέους που πηγαινοέρχονται «σαν μέλισσες», όπως μου είπε μια κάτοικος της περιοχής. Τα δοκιμαστικά δεν πληρώνονται άλλωστε. Διόλου απίθανο σενάριο, ίσα ίσα, πολύ καλά και νόμιμα στημένο.

Είναι δύσκολο να βρεις μια δουλειά στην Αθήνα πλέον, αλλά έχοντας εμπειρία στο κομμάτι των συνεντεύξεων και στο κομμάτι των μαϊμού εταιρειών μπορώ να πω ότι οι νέοι -και όχι μόνο- που μπαίνουν στη διαδικασία εύρεσης εργασίας, μετά από πολλές νίλες από τις γιαλατζί εταιρείες  που προανέφερα, και θα εξηγήσω αναλυτικά σε επόμενο άρθρο μου, στρέφονται προς εγκυρότερες εταιρείες, με κάποιο όνομα τέλοσπάντων στο χώρο. Αυτές ήταν εγγύηση μέχρι πρότινος μιας και δεν εκμεταλλέυονταν τόσο άμεσα, τόσο απροκάλυπτα.

Από τη στιγμή που και το «έγκυρο» ακυρώνεται, η εύρεση εργασίας καταντά το ψάχνω ψύλλο στ’ άχυρα!

Υπομονή και κουράγιο…χρειάζεται.

Περικλής ΚαραχάλιαςΠερικλής Καραχάλιας
peris.karach@gmail.com

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.