[Savages]

Από 25 Οκτωβρίου στους κινηματογράφους

Ο Τσον και ο Μπεν (Taylor Kitsch και Aaron Taylor-Johnson) είναι δύο φίλοι που καλλιεργούν ίσως την καλύτερη μαριχουάνα της αγοράς. Επίσης, μοιράζονται την ίδια γυναίκα, την Οφηλία (Blake Lively) και ζουν μια ονειρική παραθαλάσσια ζωή στην Καλιφόρνια, μέχρι που το καρτέλ ναρκωτικών του Μεξικού, με αρχηγό την Ελένα (Salma Hayek), απαγάγει την Οφηλία, επειδή οι δύο άντρες αρνήθηκαν να συνεργαστούν μαζί του. Οι δύο φίλοι προσπαθούν με κάθε τρόπο να την πάρουν πίσω.

Ακούγοντας ότι την ταινία έχει σκηνοθετήσει ο Oliver Stone, πας με προσδοκίες. Βλέποντας την ταινία, όμως, ξεχνάς ποιος την έχει σκηνοθετήσει. Θα είμαι δίκαιη. Το Savages είχε ρυθμό, ενδιαφέρουσα πλοκή και σε κρατούσε σε εγρήγορση. Είχε κάποιες ωραίες σκηνές δράσης, αλλά και λίγες χιουμοριστικές στιγμές. Δεν χρησιμοποίησε πλειάδα εντυπωσιακών σκηνών με εκρήξεις κτλ, όπως άλλες ταινίες του ίδιου είδους, αλλά είχε λίγες και απαραίτητες. Η σκηνοθεσία δεν θα μπορούσε να μην ήταν καλή, αφού την ανέλαβε ο Stone, με κάποια ιδιαίτερα κοντινά πλάνα…και τα καλά σταματάνε εδώ.

Η ταινία ήταν γεμάτη κλισέ. Και στην υπόθεση και στις ατάκες και στους χαρακτήρες. Πρόκειται για συνηθισμένους χαρακτήρες ταινιών περιπέτειας. Οι πρωταγωνιστές (Kitsch, Taylor-Johnson και Lively) ήταν παντελώς αδιάφοροι, σε αντίθεση με τους δευτεραγωνιστές (Benicio Del Toro, John Travolta και Salma Hayek), που κάπως έσωσαν την κατάσταση. Η Lively ήταν υποτονική και άψυχη, ενώ οι Kitsch και Taylor-Johnson τίποτα το πρωτότυπο. Οι ερμηνείες των Del Toro (που σε έκανε να σιχαθείς τον χαρακτήρα) και ειδικά του Travolta ήταν το πιο θετικό του Savages.

Στην ταινία κυριαρχεί το voice over-αφήγηση της Lively, το οποίο ήταν αρκετά μέτριο έως εκνευριστικό. Δεν ξέρω εάν έφταιγε η φωνή της ή κάτι άλλο… Κάτι  πάντως  έφταιγε και ίσως να μην ήταν και απαραίτητο. Επίσης, υπήρχαν σκηνές που σε έκαναν να αναρωτιέσαι «Πλάκα μου κάνει;», πχ. η “κακιά” Hayek, που έχει απαγάγει και βασανίζει την “καλή” Lively, κάνει μαζί της μια συζήτηση περί ζωής, με τις δύο γυναίκες να εκμυστηρεύονται εμπειρίες και σκέψεις τους. Τι;

Να προσθέσω ότι η διάρκεια της ταινίας είναι αρκετά μεγάλη χωρίς λόγο, με κάτι παραπάνω από 2 ώρες. Κι εκεί που νόμιζες ότι τελείωσε…έκπληξη, έχει κι άλλο.

Όσον αφορά τη μουσική, θα μπορούσε να είναι καλύτερη κι έτσι να είχε προσδώσει κάτι, αλλά μέτρια πράγματα κι εκεί. Τέλος, δεν ξέρω αν υπήρχε ένα βαθύτερο νόημα στο Savages ή όχι. Μάλλον τίποτα το ξεχωριστό. Άλλωστε, δεν πας να δεις μια τέτοια ταινία για το νόημά της.

Εντάξει, ίσως είμαι πολύ σκληρή. Ίσως να το περιέγραψα ως κάτι πολύ κακό και δεν είναι. Το Savages είναι καλό για το είδος του. Υπήρχαν, όμως, προοπτικές που δεν αξιοποιήθηκαν. Πάντως, είναι μια καλή ταινία για να φας τα ποπ κορν σου (ή ό,τι θέλει κανείς να φάει) και να περάσεις ένα διασκεδαστικό δίωρο.

Παραγωγή: Μόριτς Μπόρμαν, Ερικ Κόπελοφ

Σκηνοθεσία: Ολιβερ Στόουν

Σενάριο: Σέιν Σαλέρνο, Ντον Γουίνσλοου, Ολιβερ Στόουν

Μουσική: Ανταμ Πίτερς

Πρωταγωνιστούν: Μπλέικ Λάιβλι, Τέιλορ Κιτς, Ααρον Τέιλορ-Τζόνσον, Μπενίσιο Ντελ Τόρο, Τζον Τραβόλτα, Σάλμα Χάγιεκ

Διάρκεια: 131′

Παραγωγή: Μόριτς Μπόρμαν, Ερικ Κόπελοφ

Διανομή: UIP

Χριστίνα Φακίνου

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.