[Social Media] Αντικοινωνικός εντός «κοινωνικοποίησης»

Όντας παιδί από χωριό, κυκλοφορούσα τις προάλλες στην επαρχιακή γειτονιά μου και παρατήρησα τυχαία πως από τα δέκα παιδιά που συνάντησα στο δρόμο, τα πέντε κρατούσαν τα κινητά τους στο χέρι και «τσέκαραν τα like τους», ενώ τα άλλα πέντε κοιτούσαν απορροφημένα τις κινήσεις των φίλων τους. «-Φεύγω, -θα τα πούμε στο facebook –θα ανεβάσω τη φωτογραφία μας, κάνε like». Αυτή ήταν η συνομιλία τους, ίσως βέβαια η μετέπειτα chat-συνομιλία τους να διαρκούσε περισσότερο.

Και εδώ αναρωτιέσαι :και ποιός δεν έχει λογαριασμό στο facebook, στο twitter και σε όλα τα δημοφιλή social media της εποχής; Είναι αλήθεια πως λίγο πολύ όλοι ασχολούμαστε με τον αριθμό των φίλων μας σε αυτά και λέξεις όπως share, follow, tweet, blog και like ανήκουν στο καθημερινό μας λεξιλόγιο. Αναρωτιέσαι μήπως τελικά η κατάσταση με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχει ξεφύγει από τα πλαίσια της λογικής ; Νομίζουμε ότι όσους περισσότερους «φίλους» έχουμε αυξάνεται και το κοινωνικό μας status; Μέσα από τις συνεχείς ενημερώσεις των προφίλ μας ,με τα posts, τις φωτογραφίες και τα check in η ζωή μας μετατρέπεται σε βιτρίνα με τη δική μας συγκατάθεση. Καταλήγουμε να μένουμε δηλαδή στο «φαίνεσθαι» και ξεχνάμε παντελώς το «είναι». Ασχολούμαστε κοινώς με την εικόνα μας και όχι με τις αληθινές σχέσεις.

Η πραγματικότητα δυστυχώς είναι πως έχει χαθεί η ουσιαστική προσωπική επαφή. Είναι φίλοι μας όλοι αυτοί που βρίσκονται στη λίστα των φίλων στα προφίλ μας; Δυστυχώς η ανάγκη για ψυχαγωγία έδωσε την σκυτάλη στον εθισμό. Εθισμός που μας αδρανοποιεί σαν οντότητες να πράξουμε ανθρώπινα, μεγαλώνοντας σε ένα ψηφιακό κόσμο αγνοώντας τον πραγματικό.

Πλησιάζουν Χριστούγεννα και θα ανταλλάξουμε ηλεκτρονικά ευχές . Και το φλερτ ακόμα γίνεται ηλεκτρονικά και το χειρότερο είναι ότι γίνεται με ανθρώπους που μπορεί να μη συναντήσουμε ποτέ. Πόση αξία έχει τελικά να έχουμε 500 φίλους στο facebook ή 500 followers στο twitter, ενώ στην πραγματικότητα έχουμε λιγότερα από 5 άτομα με τα οποία επικοινωνούμε καθημερινά και είμαστε φίλοι;

Τελικά μήπως η διάθεσή μας να μοιραστούμε καταστάσεις με τους «γνωστούς-άγνωστους» διαδικτυακούς μας φίλους πρέπει να μας κάνει να προβληματιστούμε για το πόσοι από αυτούς ενδιαφέρονται πραγματικά;

 Νίκη Συλεούνη

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.