Valentine’s Day – Αγάπη είναι… (;) ή αλλιώς «Πέρασε και δεν ακούμπησε»

Ήρθε και πέρασε, για άλλη μία φορά, η «γιορτινή αυτή ημέρα», η ημερομηνία κατά την οποία “θα έπρεπε” οι ερωτευμένοι να χαίρονται, να αγοράζουν δώρα, καρτούλες, λουλουδάκια, αρκουδάκια, γλυκά σε σχήμα καρδιάς και τα συναφή! Η ημέρα που γιόρτασε ξανά ο “άγιος” τούτος Άγιος, που, παρά τα όσα του έχουν καταλογίσει, εξακολουθεί να είναι πασίγνωστος στην υφήλιο και αγαπημένος φίλος του διεθνούς εμπορίου το οποίο σπεύδει να αρχίσει να “τον γιορτάζει” τουλάχιστον δύο βδομάδες νωρίτερα! Πέρασε και ο Άγιος Βαλεντίνος!Ακούμπησε όμως;

σχέση

Όπως ήδη όλοι ξέρουμε, θεωρείται μία εξευτελιστικά εμπορική γιορτή, που μοιάζει πιο πολύ με παρωδία των συναισθημάτων και της αλήθειας των σχέσεων, κάτι που μόλις έδειξα και εγώ παραπάνω! Βέβαια οι περισσότεροι θα έσπευσαν παρά τις αντιρρήσεις τους να αγοράσουν ένα λουλουδάκι, ένα μπαλονάκι, έτσι για το καλό που λένε! Αν και είμαι υπέρμαχος των απόψεων αυτών, σκέφτομαι μήπως κάτι τέτοιες μέρες που εκτός από την, πολλές φορές, άσκοπη σπατάλη των λιγοστών χρημάτων που έχουμε πλέον στη διάθεσή μας, αξίζουν τελικά και την αποτελεσματική σκέψη μας… Τι εννοώ; Πόσες είναι οι φορές που μπορεί να έχουμε σκεφτεί γιατί μένουμε με έναν άνθρωπο για αρκετό καιρό, γιατί τον ερωτευτήκαμε, γιατί τον αγαπήσαμε και για ποιους λόγους τον αγαπάμε ακόμα; Πόσες φορές μπορεί να αναζητήσαμε τους λόγους που μπορεί να σταματήσαμε να είμαστε ερωτευμένοι, γιατί πλέον είμαστε μόνοι ή δεν έχουμε τη θέληση να ερωτευτούμε ξανά μετά από μία μεγάλη πληγή που μπορεί να έχει μείνει ανοιχτή λόγω του δύσκολου ερωτικού παρελθόντος μας; Πόσες άραγε να είναι οι φορές που έχουμε σκεφτεί τα λάθη και τα σωστά μας και πόσες που μιλήσαμε ειλικρινά με τον «άνθρωπό μας» για όσα νιώθουμε, θετικά ή αρνητικά, για όσα κρατάμε μέσα μας, για τα παράπονα και τις ενδότερες σκέψεις μας, για τη δική μας αλήθεια;

Είναι μερικά βράδια που “κάποιοι” άνθρωποι, ακόμα και αν δε γιορτάζουν το Bαλεντίνο ή δεν είναι «η μέρα του» μπορεί να κάνουν κάποιες τέτοιες σκέψεις, λίγο πριν κοιμηθούν, και ίσως ανήκουν στους αθεράπευτα ρομαντικούς, ίσως όμως και στους περισσότερο ουσιαστικούς! Γιατί ουσιαστικούς; Το να «αγαπά» κανείς, είναι το σημαντικότερο πράγμα στον κόσμο! Το να αγαπά ειλικρινά, ανιδιοτελώς και να το έχει σαν αυτοσκοπό, ακόμα και αν καταλήξει να μην εισπράξει το ίδιο.  Διαβάζοντας λόγια του αγαπημένου Leo Buscaglia, που, κατά τη γνώμη μου, η αναφορά στο όνομα του είναι ίσως η καταλληλότερη επιλογή, κάθε φορά που μιλάμε για την «αγάπη». Αν τολμήσω να πω κάτι για όσα σημαντικά έχει τονίσει για τους τρόπους, τους λόγους και την ανάγκη του να αγαπάς, θα χρειαζόταν να μεταφέρω ολόκληρο το έργο του. Υπάρχουν ωστόσο σημεία που αν κανείς τα προσέξει και τα εφαρμόσει στη ζωή του, θα τον βοηθήσουν ουσιαστικά. Με βάσει λοιπόν τα όσα, λίγα ίσως, αντιλήφθηκα έμπρακτα από αυτό, (γιατί σίγουρα χρειάζεται άπειρη δουλειά, κάθε μέρα, κάθε σχέση, κάθε ηλικία, κάθε βήμα), παίρνω το θάρρος και μιλώ για την αγάπη, από την ουσιαστική της πλευρά και όχι από την ουτοπική, χαζορομαντική, «ξενέρωτη», όπως πολλοί θα έσπευδαν να πουν.

valentines

Αναφέρομαι συνεχώς, μόνο στην ενεργητική φωνή του ρήματος «αγαπώ». Αυτό είναι κάτι που με έκανε κι εμένα να σκεφτώ, ο συγγραφέας αυτός, όπως ίσως και εκατομμύρια ανθρώπους, που, ακόμα και αν δεν το εφάρμοσαν ποτέ στη ζωή τους, μπορεί να υπάρχει στο βάθος της συνείδησης τους ως «η σωστή επιλογή». Το να ζητάς να σε αγαπήσουν, το να περιμένεις να αγαπηθείς όπως αγαπάς εσύ, ή το να αναμένεις την ανταπόδοση, δεν αποτελεί ουσία της αγάπης ούτε ειλικρίνεια των δικών σου συναισθημάτων. Το να «μην περιμένεις», σε κάνει δυνατότερο και πιο σίγουρο για τον εαυτό σου, για το τι ζητάς και τι είσαι διατεθειμένος να κάνεις. Αν η ανταπόδοση δεν έρθει ποτέ, αυτό δεν είναι δικό σου λάθος, ούτε δική σου αρμοδιότητα, ώστε να την κυνηγήσεις. Είναι όμως επιλογή σου να αποχωρήσεις. Το να σου ανταποδίδουν την αγάπη που προσφέρεις, δεν πρέπει να θεωρείται προσπάθεια «να πάρω και να δώσω» αλλά μία φυσιολογική διαδικασία. Δεν το απαιτείς, αλλά εμφανίζεται σαν αντανακλαστική κίνηση από έναν άνθρωπο που έχει τη θέληση να κάνει το ίδιο με σένα!

Ακόμα, έχουν σημασία τόσα πράγματα που μπορεί κανείς να αγαπήσει! Ένα τραγούδι, μία μελωδία, ένα βιβλίο, μία φωτογραφία, ένα βραδινό ποτό με φίλους, το αεράκι στο μπαλκόνι, ένα γλυκό, μία αγκαλιά, ένα παλιό μπλουζάκι ξεχασμένο σε μία κούτα από τα εφηβικά χρόνια, μία καινούρια δουλειά (αν και όταν βρεθεί!), ένας Κυριακάτικος καφές και τόσα πολλά ακόμα! Δεν είναι σωστό να επικεντρώνει κανείς την προσοχή του σε ένα πρόσωπο, σε μεμονωμένες καταστάσεις, σε έναν άνθρωπο. Ο κάθε ένας έχει ξεχωριστή ζωή και ξεχωριστές ανάγκες. Η ζωή περιλαμβάνει ανθρώπους και καταστάσεις, δεν είναι ένας συγκεκριμένος άνθρωπος ή  μία και μοναδική κατάσταση. Και η ουσία της αγάπης, τελικά αυτή είναι. Να δίνεις στο άλλον όλα όσα ξέρεις ότι αγαπά!

Η ουσία βέβαια χάνεται πολλές φορές και βγαίνουμε από το δρόμο μας. Φοβόμαστε μήπως δεν ερωτευτούμε ποτέ πραγματικά ή ότι ο άνθρωπος που είμαστε ερωτευμένοι έχει χάσει το ενδιαφέρον του. Η αγάπη μοιάζει με τον έρωτα, είναι όμως ίσως ένα βήμα παραπέρα. Μεγάλη αυτή η κουβέντα, αλλά όταν μιλά κανείς για τέτοια συναισθήματα, μάλλον, μόνο σκέψεις όμορφες πρέπει να κάνει, παρά συγκρίσεις.

Αν λοιπόν, αγαπά κάποιος αληθινά και το πιστεύει, «γιορτάζει» κάθε φορά που βλέπει ένα χαμόγελο και ακούει μία όμορφη κουβέντα από αυτόν ή αυτή που μπορεί να είναι δίπλα του τώρα! Αν ταυτόχρονα χαίρεται τις στιγμές που, για εκείνον, είναι ξεχωριστές, με οποιαδήποτε μορφή, τότε είναι ευτυχισμένος άνθρωπος, ακόμα και αν δεν υπάρχει κάποιος σύντροφος στη ζωή του. Οι στιγμές αγάπης δεν αφορούν μόνο τους συντρόφους!

leo buscaglia

Το πιο πιθανό είναι, αυτές οι σκέψεις και τόσες ακόμα, να μην εμφανίστηκαν τη μέρα του Αγίου Βαλεντίνου, για τους περισσότερους. Κάθε μέρα είναι ευκαιρία για την αγάπη και για τη δουλεία πάνω σ’ αυτή! Αν επιλέξει κανείς την προσπάθεια να το δει, θα μάθει να γιορτάζει και να ζει πραγματικά! -Και αν αγοράσατε και κανένα λουλουδάκι, καλά κάνατε… χρειάζεται που και που!!!

Οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν μόνο, είτε κάτω από τη σκιά της επιτυχίας ή των λαθών του παρελθόντος, είτε των πιθανοτήτων και των ελπίδων του μέλλοντος. Δε δείχνουν να καταλαβαίνουν πως, όταν ασχολούνται μ’ αυτούς τους κόσμους του μη-πραγματικού, χάνουν τις «στιγμές», που η συσσώρευσή τους φτιάχνει μια ζωή! Η ζωή, λοιπόν, γίνεται μια σειρά από στιγμές, που είτε τις ζούμε είτε τις χάνουμε. Μια που οι στιγμές περνούν σαν χρόνος, γρήγορα δεν απομένει τίποτα κι η ζωή περνά ,αφήνοντας μερικές φτωχές, δυστυχισμένες ψυχές, χωρίς να έχουν ζήσει ποτέ το παραμικρό. Μην το αφήσεις να σου συμβεί…

Leo Buscaglia

Χρύσα Σίδερη

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.