Today΄s Story: Από την Ισπανία στην Ελλάδα και από ΄δω στο Μεξικό…

Δύο “ιστορίες’’ – ειδήσεις που θα έμοιαζαν περισσότερο με παραμύθι για τη δική μας πραγματικότητα, παρά με γεγονότα ή εξελίξεις!

Η μία από αυτές, που κυκλοφόρησε παντού, αφορά την οικονομία της Ισπανίας, η οποία σημείωσε αύξηση κατά 0,1, μετά από τη διετή της ύφεση, σύμφωνα με την Κεντρική Τράπεζα της χώρας. Αν αυτό ακούγεται ελπιδοφόρο σ’ εμάς που απλά το διαβάζουμε ή το ακούμε, για τους Ισπανούς ίσως φαντάζει η αρχή της σωτηρίας τους!

ispania

Ταυτόχρονα, ελπιδοφόρα ήταν τα νέα και για το Monterrey στο Μεξικό, που φαίνεται να αναδύεται από τη σκιά της βίας των ναρκωτικών. Η είδηση αυτή δεν αποτέλεσε τόσο σημαντικό γεγονός για τα διεθνή μέσα αλλά αξίζει να αναφερθούν τα χαρακτηριστικά ποσοστά που δημοσιεύθηκαν σε γνωστή αμερικανική διαδικτυακή εφημερίδα, τα οποία παρουσιάζουν μείωση των ληστειών σε καταστήματα, κατά 54%, μείωση των κλοπών οχημάτων κατά 80% ενώ μία νέα ομάδα κατά της απαγωγής παιδιών κατάφερε να επιλύσει το 96% των περιπτώσεων που είχαν αναφερθεί στις αρχές. Το πρόβλημα φυσικά δεν έχει λυθεί εξολοκλήρου αλλά σίγουρα αυτή η εξέλιξη αποτελεί ένα σημαντικό βήμα για τη σταδιακή εξυγίανση της κοινωνίας, καθώς το Μεξικό είναι μία από τις χώρες με τα μεγαλύτερα ποσοστά εγκληματικότητας παγκοσμίως.

mexico

Παρατηρώντας αυτά τα στοιχεία, υποσυνείδητα, έρχονται σκέψεις για τη δική μας κατάσταση, αφού εδώ στην όμορφη, κατά τα άλλα, Ελλάδα περιμένουμε κι εμείς μία τέτοια ανάσα. Αυτό που έχουμε ανάγκη εμείς, δεν είναι ο θάνατος ενός νέου ανθρώπου επειδή δεν έχει χρήματα να πληρώσει το εισιτήριό του στο λεωφορείο. Δε ζητήσαμε τη δολοφονία ενός ακόμα νέου, μες στη μέση του δρόμου, για να απομακρυνθούν από το Κοινοβούλιό μας οι Νεοναζί. Δε χαιρόμαστε να βλέπουμε καθημερινά όλο και περισσότερο κόσμο να κοιμάται στο πεζοδρόμιο. Δεν καμαρώνουμε όταν υπάρχουν ακόμα και σήμερα, ολοένα και περισσότερα παιδιά-χρήστες ναρκωτικών σε κάθε γωνιά της Αθήνας που τους παρατηρούμε να κάνουν χρήση δίπλα μας. Δεν ήταν δική μας αρμοδιότητα να εξασφαλίσουμε το μέλλον μας μετά το Πανεπιστήμιο…

Πολλά δεν ήταν δικές μας ευθύνες ούτε επιδιώξεις. Όπως φαίνεται πληρώσαμε για όσα αποτέλεσαν δικά μας λάθη, αλλά συνεχίζουμε να πληρώνουμε και γι αυτά που δεν ήταν.

Και τελικά, δεν είναι ότι κάθε ελπιδοφόρο μήνυμα που ακούγεται σημαίνει Αναγέννηση, αλλά  παράλληλα με το οικονομικό αδιέξοδο, τη μάστιγα της ανεργίας, την κοινωνική και ψυχική αποδόμηση, αυτό που περιμένει κάθε ένας από εμάς να ακούσει είναι μία «αλήθεια». Μία αληθινή, ειλικρινή, ανιδιοτελή δόση ελπίδας.

Χρύσα Σίδερη

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.