Today΄s Story: Η μνήμη δε στερείται

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, η εθνική επέτειος της 28ης Οκτωβρίου συνοδεύτηκε, εκτός από την παρέλαση και τις αφιερωμένες εκπομπές της Δημόσιας Τηλεόρασης από μία σειρά δηλώσεων, που αποτελούν και εκείνες ένα κομμάτι παράδοσης!

to-telos-ths-germanikhs-katoxhs-oktwvriou-1944

Ακούστηκαν πολλά, για ακόμη μία φορά, μόνο που πλέον δε μας “ενοχλεί” ο άριστος μαθητής από την Αλβανία που σήκωσε την ελληνική σημαία στην παρέλαση, αλλά η ίδια η παρέλαση! Μεταξύ άλλων, έγινε αναφορά στην κατάργηση των παρελάσεων, στην ανούσια ύπαρξή τους, στον περιορισμό τους στο χώρο των σχολείων στα πλαίσια εορταστικών εκδηλώσεων, στην άσκοπη προβολή τους καθώς πολλοί πιστεύουν ότι αποτελεί «ένα σόου και μόνον» και γενικότερα υπήρξε μια αναταραχή για το αν «πρέπει» ή όχι να πραγματοποιείται η παρέλαση στις εθνικές επετείους.

assets_LARGE_t_420_606863

Από μία σκοπιά, κάποιους θα τους βρει σύμφωνους η άποψη αυτή, καθώς θα σου πουν, ότι θα σήμαινε ντροπή γι’ αυτούς να παρελάσουν και να χαιρετήσουν τιμητικά την εξέδρα των «επισήμων» ή να γυρίσουν το κεφάλι τους προς το μέρος τους, ενώ θα έπρεπε κανονικά να γυρίσουν την πλάτη. Η οργή είναι μεγάλη και η απογοήτευση ακόμα μεγαλύτερη. Η απογοήτευση όμως, κάποιες φορές οδηγεί στην παραίτηση.
Εκεί έρχεται η άλλη σκοπιά, που υπάρχει για να σου λέει «μην ξεχνάς». Σου στέρησαν τα πάντα, ναι. Αυτοί που βλέπεις να παρουσιάζονται ως «επίσημοι» και να κάνουν δηλώσεις για περηφάνια και εθνική ενότητα, σου στέρησαν την ελπίδα, το γέλιο σου, την αισιοδοξία, την αγάπη για τη πατρίδα σου. Σου έκαναν μέχρι και να θεωρείς τη φυγή λύτρωση. Σου έμαθαν να σνομπάρεις ό,τι συνεπάγεται  την ιστορία της χώρας σου, ή να φοβάσαι να νιώσεις υπερήφανος, για να μη θεωρηθείς εθνιστής ή παρεξηγηθεί ότι υποστηρίζεις τη Χρυσή Αυγή. Υπερήφανος δε θα αισθανθείς για την ύπαρξη “αυτών” αλλά «κάποιων άλλων», που έχασαν τη ζωή τους για σένα, για να λέγεσαι σήμερα Έλληνας και να έχεις κάτι στην μνήμη σου για να νιώθεις υπερήφανος.

STRATIOTIKH-PARELASH-28H-OKTVBRIOUΔεν οφείλεις σε κανέναν το “χαιρετισμό” σου, ούτε το βλέμμα σου, μόνο σ’ αυτούς που έφυγαν και σε όσους συνεχίζουν να ζουν ανάμεσά μας διακριτικά, αντί για θορυβώδη. Όσο αδιάφορα, ελλειπτικά κι αν σου διδάσκουν την ιστορία, κάνεις δεν έχει το δικαίωμα να αφαιρέσει τη δική σου απόδοση τιμής και ευγνωμοσύνης στους άξιους να τη λάβουν. Και πρέπει να τη λάβουν. Είτε βλέποντας από ψηλά να τους τιμούμε και να τους θυμόμαστε, είτε, αν τους έχουμε κοντά μας, να ακούμε με περηφάνια και προσήλωση τις ιστορίες τους, έτσι όπως παρακολουθούσα κι εγώ με τον αδερφό μου, τον παππού μας, να μας δείχνει τις χιονίστρες στα πόδια του από το κρύο και το χιόνι στα βουνά, και να αφηγείται τις δικές του.  Αυτά αποτελούν κομμάτι της κληρονομιάς αυτής τη χώρας και οφείλουμε να τα προστατεύσουμε.

Αν παρακολούθησες ή βρέθηκες στην παρέλαση και φέτος, σκέψου ότι ήταν μία κατάθεση και της δικής σου ψυχής, της δικής σου περηφάνιας και της δικής σου «μνήμης». Σ’ ΑΥΤΟΥΣ, ΤΟ ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ.

Χρύσα Σιδέρη

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.