Today΄s Story: Λογο…κρίνε, ο κατηγορούμενος Bob Dylan

Ταυτόχρονα με τους θρήνους που παρακολουθούμε στις καθημερινές ειδήσεις παγκοσμίως, την καταπάτηση δικαιωμάτων των λαών, την  οικονομική καταρρεύση τόσων χωρών, τον πόλεμο, ήρθε και η στιγμή να μηνυθεί ο Bob Dylan!

Ο καταξιωμένος, Αμερικανός τραγουδιστής, με την τεράστια προσφορά στο τραγούδι και όχι μόνο, έχει να αντιμετωπίσει κατηγορίες, εκ μέρους της γαλλικής εισαγγελίας, για «προσβολή» και «υποκίνηση μίσους» εναντίον των Κροατών.

Bob Dylan

«Οι μαύροι μπορούν να αισθανθούν αν κάποιος έχει στο αίμα του το ρατσισμό, όπως οι Εβραίοι αναγνωρίζουν τους ναζί και οι Σέρβοι τους Κροάτες» ήταν η δήλωσή του στο περιοδικό “Rolling Stone”, που επέφερε την ταραχή. Έπειτα από τις κατηγορίες που δέχθηκε, και την ανάκρισή του, η υπόθεση θα εκδικαστεί στο δικαστήριο στο Παρίσι. Ωστόσο, την ίδια περίοδο που εξελισσόταν το γεγονός, στα μέσα Νοεμβρίου, όπου ο τραγουδιστής βρισκόταν στο Παρίσι για συναυλίες, του απονεμήθηκε εκ μέρους της Γαλλίδας Πρωθυπουργού, το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής, που συμβολίζει τη διάκριση της Γαλλικής Δημοκρατίας σε όσους υπηρετούν τα γράμματα, την τέχνη και τον πολιτισμό! Οξύμωρο…

Αν διαχωρίσουμε το αντιρατσιστικό κομμάτι της δήλωσης, του οποίου το νόημα θα έπρεπε να γίνει αντιληπτό από όλους, φτάνουμε σε αντίθετο αυτού, που, κατά τη γνώμη μου δεν είναι τόσο το ότι θίγονται άνθρωποι, ιστορίες, γεγονότα ή ότι παρεξηγούνται ολόκληροι λαοί λόγω της έκφρασης «απλά μίας άποψης» ενός ανθρώπου που κάθε άλλο πρέπει, παρά να μην του δοθεί το βήμα. Είναι ότι « απλά καταργείται» η έκφραση της άποψης αυτής.

Αν το δούμε σε ευρύτερο πλαίσιο, η λογοκρισία εξακολουθεί να υπάρχει δίπλα μας σε ό,τι κάνουμε και ενίοτε συνδέεται με μία “κάποια” ρατσιστική αντίληψη. Δεν είναι λίγες οι φορές, που άνθρωποι «σιωπούν» από φόβο μήπως παραμεριστούν, μήπως παρεξηγηθούν ή μήπως πάψει κάτι να τους συμφέρει. Από την άλλη, για τους πιο τολμηρούς, δεν είναι λίγες οι φορές που τα λόγια τους ακυρώνονται στο βωμό των “πρέπει” και των “μη”. Εμείς εδώ στην Ελλάδα γιορτάζουμε κάθε χρόνο την πάταξη της λογοκρισίας και εκείνη θριαμβεύει καθημερινά σε όλους τους τομείς και τα επίπεδα της ζωής μας : από το περιεχόμενο θεατρικών παραστάσεων και τις ακραίες αντιδράσεις γι αυτή, μέχρι την απόλυση κάποιου δημοσιογράφου, μέχρι την “αναιδή” δήλωση κάποιου τραγουδιστή.

Ποιος ορίζει το τι σημαίνει «αγενή δήλωση»  από τη στιγμή που θεωρούμε ότι ζούμε σε έναν ελεύθερο κόσμο; Ποιος ορίζει την «προσβολή» στο Θεό λόγω του περιεχομένου μίας παράστασης, ποιος ορίζει το τι θα αποφασίσω να πω και να εκφράσω από τη στιγμή που το ασπάζομαι και το πιστεύω; Γιορτάζουμε την ελευθερία της έκφρασης και το δικαίωμα της ελεύθερης βούλησης, αλλά καταλήγουμε στη θριαμβεύτρια υποκινούμενη συζήτηση και στην υπεκφυγή κάποιας άλλης άποψης. Λεγόμαστε άνθρωποι «ελεύθεροι» και «νοήμονες». Παρόλα αυτά, όταν κάποιος μιλήσει με διαφορετικό τρόπο από εμάς και υποστηρίξει την άποψή του με σθένος, είναι καταδικασμένος, αν όχι έμπρακτα, στο υποσυνείδητό μας. Δεν έχουμε μάθει να ακούμε, ακόμα και αν θιγόμαστε, έχουμε μάθει μόνο να μας ακούν, και να αγούγεται αυτό που «πρέπει», και αυτή η αναλογία ίσως αν ισομεριζόταν, θα μας έκανε λίγο καλύτερους.

Χρύσα Σίδερη

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.