Today΄s Story: Η «αφθαρσία» μιας έντιμης ζωής

Το Αφγανιστάν θεωρείται η πιο διεφθαρμένη χώρα του κόσμου, μαζί με τη Βόρεια Κορέα και τη Σομαλία, σύμφωνα με τον Οργανισμό Διεθνούς Διαφάνειας (Transparency International). Είναι μία από τις χώρες όπου δημόσιοι υπάλληλοι έχουν καταχραστεί εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια, τα περισσότερα από εξωτερική βοήθεια, και όπου η διαφθορά παίζει κυρίαρχο ρόλο στην καθημερινή ζωή.

abdul

Σε μια πόλη με δρόμους φτωχούς, πάνω από ένα εκατομμύριο αυτοκίνητα ,και φανάρια τα οποία μόλις εγκαταστάθηκαν, αγνοήθηκαν, στην Καμπούλ, ο αξιωματικός κυκλοφορίας, Abdul Saboor είναι διάσημoς τόσο για την “αφθαρσία” του, όσο και για το θεατρικό του ταμπεραμέντο! Είναι γνωστός σε χιλιάδες Αφγανούς ως “Uncle Traffic” ή “Uncle Saboor”.

Ο εντοπισμός του «άξιου τροχονόμου» έγινε, όταν παρατηρήθηκε από την κυβέρνηση ένα μικρό δείγμα της δουλείας του: Ενώ οι συνάδελφοί του “έκαναν συχνά διαλείμματα”, αναζητώντας τρόπους για να αποσπάσουν τους οδηγούς , ο Saboor “έκανε άλματα” μπροστά από τα αυτοκίνητα που προσπαθούν να παραβιάσουν το στοπ του, και σφυρίζει έντονα σε εκείνους που προσπαθούν να επιταχύνουν πριν φτάσει η σειρά τους . Δεν έχει δεχθεί ποτέ δωροδοκία, δεν βρέθηκε αντιμέτωπος με τον «πειρασμό», σε κανένα σημείο της πορείας του, αν και γνωρίζει πολύ καλά τους τρόπους!

Ο βετεράνος πια, τροχονόμος, με υπηρεσία άνω των 20 χρόνων, έχει ονομαστεί, «άφθαρτος» από πολλές κυβερνήσεις, συμπεριλαμβανομένων και των Ταλιμπάν. Έχει, ακόμη, λάβει επαίνους από τους υπουργούς των Ταλιμπάν και από πρώην πρόεδρους . Διεθνείς Οργανισμοί έχουν αναγνωρίσει επίσης την αξία του, όπως ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών, που προσπαθώντας να ενισχύσει την εμπιστοσύνη των πολιτών στην αφγανική αστυνομία, χρηματοδότησε ένα σύντομο ντοκιμαντέρ, τον περασμένο χρόνο, για τον, ακλόνητης εντιμότητας τροχονόμο!

Πρόσφατα, εμφανίστηκε δημόσια στην Καμπούλ, ανεβαίνοντας στο βήμα, μπροστά από ένα πανό με τη λέξη “ΔΙΑΦΘΟΡΑ” και ένα κατακόκκινο Χ να τη διαγράφει. Θέλησε να μοιραστεί την ιστορία του και να αναφερθεί στο συνεχή αγώνα του για καλύτερες συνθήκες εργασίας.

Ο επονομαζόμενος «τιμιότερος άνδρας στο Αφγανιστάν», ζει σε ένα σπίτι πέντε δωματίων, με τα τέσσερα παιδιά του και σχεδόν δύο δωδεκάδες αδέρφια, ξαδέρφια, θείους και θείες. Ο μηνιαίος μισθός του είναι 200 δολάρια, ενώ με μεγάλη δυσκολία αντέχει τα έξοδα για την ιατρική περίθαλψη που χρειάζεται λόγω των προβλημάτων που αντιμετωπίζει στο λαιμό του από τη σκόνη και τη ρύπανση της Καμπούλ. Τα δάχτυλα των ποδιών του είναι μαύρα εξαιτίας των ωρών που βρίσκεται στο δρόμο και των συνεχών περιπτώσεων που χρειάζεται να τρέχει. Ο Saboor έχει ζητήσει επανειλημμένες φορές προαγωγή κάτι που δεν του δόθηκε ποτέ, ενώ προσπαθεί ακόμα και σήμερα να διεκδικήσει ένα οικόπεδο που του είχε αποδώσει στις αρχές της δεκαετίας του ’90, ο Πρόεδρος Burhanuddin Rabbani,ως φόρο τιμής για την «αφθαρσία» του. Οι συνεχείς γραφειοκρατικές καθυστερήσεις εξακολουθούν να τον ταλαιπωρούν ακόμα και σήμερα. Υποστηρίζει ωστόσο ότι εάν χρησιμοποιούσε τη δωροδοκία – κάτι που είναι απρόθυμος να κάνει– ίσως η διαδικασία να επιταχυνόταν! Παρόλα αυτά, υποστηρίζει: «Αγαπώ ακόμα τη δουλεία μου. Δε θα μπορούσα ποτέ να παραιτηθώ».

Κάτι τέτοιες στιγμές είναι που συνειδητοποιεί κανείς πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος μας αν όλοι σκεφτόμασταν με αυτό τον τρόπο. Ίσως να αποτελεί κλισέ, να μας φαίνεται ουτοπικό, ασύνδετο μ’ αυτό που έχουμε συνηθίσει να βιώνουμε, αλλά αναμφισβήτητα ο κόσμος μας θα είχε άλλο πρόσωπο. Ξέρετε, πολλές φορές, δεν είναι ανάγκη να “φωνάξεις”, δεν είναι απαραίτητο να κάνεις κάτι που έρχεται σε αντίθεση με την ιδιοσυγκρασία και το χαρακτήρα σου. Δε γεννήθηκαν όλοι επαναστάτες ούτε αγωνιστές με βροντερή φωνή. Το μυστικό κρύβεται μέσα στην ψυχή του καθένα. Και αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να έρθει σε αντίθεση με τη φύση του ανθρώπου. Όλοι γνωρίζουμε το σωστό, ξέρουμε τι σημαίνει εντιμότητα, ειλικρίνεια, δικαιοσύνη. Ακόμη κι αν δε μας το μάθει κανείς ποτέ, υπάρχει μέσα μας, σαν ένας απενεργοποιημένος διακόπτης. Εμείς, αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι τον θέσουμε σε λειτουργία. Μπορεί αρχικά να είναι μοναχικά, μπορεί να μη δικαιωθούμε ποτέ, θα ζούμε όμως με την επίγνωση της προσωπικής μας λύτρωσης, της δικής μας καθαρής συνείδησης και… ποιος ξέρει… ίσως κάποτε γίνουμε πολλοί.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.