Today’s Story: Εμπρός λοιπόν… ας πάμε πίσω!

Σε μια χώρα όπου περίπου το 20% των κατοίκων στερούνται βασικών υπηρεσιών κοινής ωφέλειας, οι γενιές των φτωχών και των αγροτικών οικογενειών, έχουν φτάσει να «αναζητούν» το ξύλο ως βασικό τρόπο θέρμανσης κατά τη διάρκεια του χειμώνα . Ακόμη και οικογένειες που θεωρούνται εύπορες, λειτουργούν ως «οδοκαθαριστές» ξύλου, ώστε να ανταπεξέλθουν στην κακοκαιρία της χειμερινής περιόδου…

pakistan

Το Πακιστάν είναι η 27η μεγαλύτερη χώρα σε ολόκληρο τον κόσμο, περιλαμβάνοντας πληθυσμό 183 εκατομμυρίων. Η οικονομία της θεωρείται ημι- βιομηχανική, καθώς στηρίζεται κυρίως στα κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα, τη γεωργία και την επεξεργασία τροφίμων.

Οι ενεργειακές ελλείψεις τα τελευταία χρόνια  και ακόμα περισσότερο το χρόνο αυτό, έχουν οδηγήσει τον κόσμο, να «σκουπίζει» στο πέρασμα του, κυριολεκτικά, κάθε είδους  ξυλείας, προκειμένου να ζεστάνει τα σπίτια του. Το σημείο που έχουν φτάσει, είναι να απειλούν την ίδια τη φύση!

Ολόκληρες δασικές εκτάσεις, μικρά και μεγάλα δέντρα, δενδρύλλια, κλαδιά, κάθε είδους ξύλο, «ξεριζώνεται» και μεταφέρεται με οποιονδήποτε τρόπο, ακόμα και κουβαλώντας το στην πλάτη, στα σπίτια, με αποτέλεσμα κάθε διαδρομή να αποτελεί ένα βήμα πιο κοντά στην ολοκληρωτική καταστροφή του περιβάλλοντος και στη δικαιολογημένη άποψη ότι  «το Πακιστάν πλέον αποτελεί μία από τις λιγότερο δασώδεις περιοχές του κόσμου».«Εμείς ποτέ δεν είχαμε φανταστεί ότι θα έπρεπε να έρθουμε αντιμέτωποι με μια τέτοια κατάσταση », δήλωσε ο Iqbal , 24 χρόνων, φορώντας ένα πουλόβερ πάνω από ένα πουκάμισο . «Όμως, λόγω του χειμώνα , και του κρύου, βρεθήκαμε σε αυτή τη θέση .»

Οι περιβαλλοντολογικοί και κυβερνητικοί παράγοντες αντιλαμβάνονται πως το Πακιστάν βρίσκεται σε κρίσιμο σημείο, καθώς, πλέον διατηρείται μόνο το  2 έως 5 τοις εκατό των δασικών εκτάσεων σε ολόκληρη τη χώρα. Ο κύριος φόβος είναι ότι η αποψίλωση των δασών θα συμβάλει σε θανατηφόρες πλημμύρες , κατολισθήσεις , σε συνεχή αναπαραγωγή βακτηρίων στο πόσιμο νερό, και ασφυκτική  ατμοσφαιρική ρύπανση . Η ίδια η χώρα ενδέχεται να γίνει περισσότερο ευάλωτη στις κλιματικές αλλαγές.  Το πρόβλημα είναι σοβαρό, αφού επιδεινώνονται οι επιπτώσεις των ακραίων καιρικών φαινομένων, συμβάλλοντας σε τραγωδίες, όπως οι πλημμύρες ρεκόρ του 2010, που κάλυψαν το ένα πέμπτο της χώρας και σκότωσαν περισσότερους από 1.500 ανθρώπους!

«Αυτή είναι μια πολύ επικίνδυνη κατάσταση για το Πακιστάν », δήλωσε ο Pervaiz Amir, ειδικός μίας τοπικής  οργάνωσης δασοκομίας και γεωργίας . « Η μεσαία τάξη έχει φτάσει στο σημείο να κόβει και να καίει ξύλα», είπε χαρακτηριστκά.

Ο μέσος πολίτης στο Πακιστάν, όχι μόνο δεν μπορεί να βοηθήσει αυτή τη στιγμή στη διατήρηση και την προστασία των δασών, αλλά δεν είναι σε θέση ούτε να αντιληφθεί κάτι τέτοιο, αφού, «το ξύλο» είναι η μόνη διέξοδος για να ζεσταθεί. Το ηλεκτρικό ρεύμα δε λειτουργεί για περισσότερο από 10 ώρες τη μέρα και η προμήθεια φυσικού αερίου δεν επαρκεί!

Κάτω από τέτοιου είδους συνθήκες, το ανθρώπινο είδος μπορεί να αποκαλεστεί για ακόμη μία φορά το χειρότερο και το πιο επικίνδυνο στον πλανήτη γη! Ωστόσο, ο άνθρωπος, όπως όλα τα όντα, προσπαθεί να βρει τρόπους να επιβιώσει. Αυτό δεν μπορεί να κατακριθεί αλλά μπορεί να προνοηθεί από αυτούς που άρχουν σε κάθε κοινωνία. Καλώς ή κακώς, είναι δεδομένο ότι, μέσω αυτών κινούνται τα νήματα. Και για ακόμη μία φορά καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως η δουλειά που κάνουν, δεν είναι η σωστή. Ας μη βλέπουμε μόνο το αποτέλεσμα των πράξεων των ανθρώπων, των απλών πολιτών που καταλήγουν να καταφεύγουν σε ακραίες λύσεις για να καταφέρουν να ζήσουν αξιοπρεπώς.

Ας δούμε τους “λόγους” που οδηγούνται σ’ αυτό. Μας έχουν μάθει να λέμε πως ο πλανήτης έχει διαχωριστεί σε τρεις κόσμους. Αυτή είναι, προφανώς, μεγάλη κουβέντα, αλλά οι ανόμοιοι μεταξύ τους κόσμοι, μήπως φτάνουν με το πέρασμα των χρόνων να μοιάζουν όλο και περισσότερο μεταξύ τους; Και είναι εμφανές πως δεν αναφέρομαι σε κάποια θετική πλευρά ομοιότητας. Οι αιώνες, τα χρόνια περνούν, κάθε τι βρίσκεται σε συνεχή εξέλιξη, πόσα όμως τελικά είναι, που παραμένουν ίδια ή γίνονται χειρότερα; Σε τέτοιους καιρούς κρίσης, πόσες περιπτώσεις ανθρώπινης εξαθλίωσης και καταπάτησης της αξιοπρέπειας αντικρίσαμε και συνεχίζουμε να αντικρίζουμε καθημερινά; Πόσες ακραίες λύσεις προσπάθειας να αποκτηθούν τα βασικά για τη ζωή είδαμε μπροστά στα μάτια μας; Ας σκεφτούμε μία φορά ο καθένας που βρισκόμαστε, που μπορούμε να καταλήξουμε και ίσως κάτι καταλάβουμε.

Χρύσα Σίδερη

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.