[Warm Bodies] – Και τα ζομπι έχουν καρδιά –

Στις αίθουσες από 31/01!

Ο Jonathan Levine μας χαρίζει μια ιδιόρρυθμη ιστορία αγάπης μεταξύ των νεκρών κα των ζωντανών  και μας κλείνει το μάτι να αναρωτηθούμε σε ποια από τις δυο κατηγορίες ανήκουμε εμείς.

Συγκεκριμένα η ταινία ξεκινά με τον πρωταγωνιστή μας, τον R (o Nicholas Hoult σε μια «ζωηρότατη» νεκρή ερμηνεία) ένα νεαρό στην ηλικία ζομπι , να περιπλανιέται σε ένα αεροδρόμιο όπου διαμένει με τους όμοιους του. Λειτουργώντας σχεδόν ως αντιήρωας, είναι κατάχλομος (όπως επιβάλλει η φύση του), βρώμικος, δεν μιλά παρά μόνο γρυλίζει, παραπατάει και, ναι, τρώει ανθρώπους. Δηλώνει κάποια σχετική μεταμέλεια για τις πράξεις του όμως αυτό δεν αλλάζει την πραγματικότητα ούτε το γεγονός πως μελλοντικά θα γίνει κι εκείνος «Μποννυ», η πιο τρομαχτική κι αδίστακτη μορφή των ζομπι.

Ταυτόχρονα για να προστατευθούν οι μοναδικοί επιζώντες (κι εδώ έρχεται ο Levine να μας ισοπεδώσει την καλή διάθεση) ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ πολίτες, έχει κτιστεί ένα τείχος μέσα στο οποίο κατοικούν ώστε να προφυλασσονται από τα ζομπι. Ο στρατηγός Grigio (John Malkovich) είναι επικεφαλής της ασφαλείας των «ζωντανών» κι εκπαιδεύει στρατιώτες για να αντιμετωπίσουν τα ζομπι. Ανάμεσα σε μια εκ των ομάδων αυτών είναι η κόρη του, Τζουλι, και το αγόρι της, Περι.

Σε μια εξόρμηση των ζομπι για «γεύμα» λοιπόν τυχαίνει να βρεθούν αντιμέτωποι με την παραπάνω ομάδα. Υπάρχουν απώλειες και από τα δυο στρατόπεδα κι ο πρωταγωνιστής μας, και πάλι ως αντιήρωας, σκοτώνει και τρώγει τον σύντροφο της Τζουλι. Με αυτόν τον τρόπο αποκτά τις αναμνήσεις του και βιώνει τα αισθήματα του. Ετσι κάτι συμβαίνει μέσα του κι οR χωρίς να έχει ιδέα γιατί την παίρνει μαζί του στο εγκαταλελειμμένο αεροδρόμιο. Εκείνη είναι στην αρχή τρομοκρατημένη όμως στην συνεχεία έρχονται πιο κοντά κι ο R νιώθει κάτι να «ζωντανεύει» μέσα του.
Φυσικά όμως έρχεται η ώρα που η Τζουλι αναγκάζεται να φύγει αλλά αυτό είναι κάθε άλλο παρά το τέλος πραγματική περιπέτεια τότε ξεκινά! Ξεκαρδιστική η αντίδραση του καλύτερου φίλου του R, επίσης ζομπι, όταν μαθαίνει πως η Τζουλι έφυγε.

Σίγουρα δεν είναι το μεγαλύτερο κινηματογραφικό επίτευγμα της δεκαετίας, ούτε καν του έτους (ίσως ούτε της εβδομάδας;) αλλά με βεβαιότητα είναι μια ευχάριστη ταινία που προσφέρει έρωτα, δράση, το προσωπικά αγαπημένο μου ζήτημα της κοινωνικής περιθωριοποίησης και της αντιμετώπισης της διαφορετικότητας από τους δήθεν φυσιολογικούς ανθρώπους(έστω κι αυτή η διαφορετικότητα είναι η έλλειψη καρδιακού παλμού), μια μικρή νύξη στο κατά ποσό είμαστε τελικώς όλοι μας ζωντανοί  κι αν ναι τι είναι αυτό που μας κάνει τέτοιους και πάνω από όλα το αξιολάτρευτο happy end που όλοι έχουν ανάγκη μια στο τόσο. Όλοι χρειάζονται να πιστέψουν σε ένα παραμύθι.
Ο θεατής φεύγει από την αίθουσα με μια αίσθηση αισιοδοξίας και ίσως έχοντας αποκαταστήσει εν μέρει την πιστή του στους ανθρώπους. Και μπορεί έτσι να νιώσει κι ο ίδιος την ανάγκη να γίνει πιο «άνθρωπος» η πιο «ζωντανός».

Σκηνοθεσία: Jonathan Levin
Σενάριο: Jonathan Levine (screenplay), Isaac Marion (novel)
Πρωταγωνιστούν: Nicholas Hoult, Teresa Palmer and John Malkovich
Διανομή: Odeon

Έλενα Στεφανατου

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.