[Welcome to the show] – Εδώ μετράνε μόνο τα σφάλματα ημών –

Πλήθος καλλιτεχνών, ηθοποιών , μουσικών και τραγουδιστών, μουσικών δημοσιογράφων, ανθρώπων που έζησαν τον Παύλο Σιδηποπουλο κι άλλων που τον γνώρισαν μόνο μέσα από την μουσική του παρελαύνουν στις οθόνες μας!

Το ντοκιμαντέρ περιλαμβάνει αποσπάσματα συνεντεύξεων του ίδιου, τραγούδια του, ποιήματα του, φωτογραφίες και μέρη συναυλιών του, κομμάτια άλλων δουλειών του, δηλώσεις ανθρώπων που δούλεψαν μαζί του, ανθρώπων που αργότερα  έκαναν μουσική χάρη σε αυτόν όχι για να αγιογραφήσουν τον πρώτο έλληνα ροκά ούτε καν για να τον βιογραφήσουν αλλά για να αποτυπώσουν το λίγο που βίωσε ο καθένας από αυτόν η το λίγο που  νιώθουν πως τους άφησε. Δεν υπάρχει καμία διάθεση αγιογραφίας του η  ψευδαίσθηση βιογραφίας.

Ο Σιδηροπουλος κατά την μεταπολίτευση κουρασμένος από το πολιτικό τραγούδι είναι ο πρώτος που θα βάλει τον ελληνικό στίχο στην ροκ μουσική αλλά δεν θα σταματήσει εκεί. Είναι εκείνος που με τον στίχο του εγκαινιάζει, όσο κι αν τότε δεν αναγνωρίστηκε, μια γενιά τραγουδιστών – ποιητών. Είναι εκείνος που θα οραματιστεί πως μια μέρα δεν θα υπάρχουν όρια μεταξύ ρεμπέτικου, λαϊκής μουσικής και ροκ. Ταυτόχρονα είναι αυτός που δεν ήθελε να περιοριστεί στην μουσική, που δοκιμάστηκε στην υποκριτική και την ποίηση ήθελε να επιχειρήσει την σκηνοθεσία ακόμη και την ζωγραφική.

 Ωστόσο οι καιροί δεν ήταν ευνοϊκοί κι ο Παύλος Σιδηρόπουλος δεν εκτιμήθηκε από τους σύγχρονους, αφού η ροκ θεωρούνταν μια τοξική ξενόφερτη συνήθεια από την οποία οι νέοι έπρεπε να προστατευθούν. Παράλληλα η εξάρτηση του από τα ναρκωτικά σήμαινε και τον πρόωρο θάνατο του, πράγμα που συντέλεσε στην γέννηση ενός μύθου αντιστοίχου εκείνου του Morrison η της  Joplin τον μύθο του «καλλιτέχνη που καίγεται από την φωτιά του» , όπως ειπώθηκε. Και το γεγονός πως ο ίδιος ο Σιδηροπουλος έναν τέτοιον μύθο δεν θα τον ενέκρινε συντελεί μόνο στην ενίσχυση αυτού.

Όση  αποδοχή δεν είχε ο ροκ μουσικός όσο ήταν εν ζωή, καθώς ειδικά τα τελευταία του χρόνια μπορεί να έπαιζε σε άδεια μαγαζιά ενώ νωρίτερα είχε εκδιωχθεί από φεστιβάλ κι είχε πάρει ;αρνητικότατες κριτικές για τις δουλείες του, τόση ήταν η μετά θάνατον αναγνώριση του έργου του και της συμβολής του στην μουσική, όπως άλλωστε συμβαίνει με όλους τους μεγάλους.

Προσωπικά ο  μύθος του καλλιτέχνη που τον κατάτρωει η ίδια του η τέχνη , που το «ίδιο Όνειρο τον τρώει και τον γλιτώνει»,όπως τραγούδησε μετά από πολλά χρόνια ο Γιάννης Αγγελακας, με συναρπάζει, επομένως δεν θα μπορούσα ποτέ να πω όχι στην καταγραφή κομματιών ενός τέτοιου ανθρώπου. Το ντοκιμαντέρ ενδείκνυται τόσο για να θυμηθούν οι παλιοί όσο και για να μάθουμε οι καινούργιοι.

Έλενα Στεφανάτου

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.